Dawno, dawno temu samochody były proste, i bardzo tolerancyjne na złą obsługę albo kiepskie płyny eksploatacyjne. Z czasem pojemności silników malały, moce rosły, a zawodność... najczęściej też (a czasem i zużycie paliwa). I mamy różnego rodzaju filtry, zawory, turbiny, itp.

To samo dzieje się w wielu innych dziedzinach, włączając w to IT.

Wpierw małe relaksujące wideo:

Urodziłem się w kraju, w którym nie zbudowano tak wielkich rzeczy jak promy kosmiczne czy lotniskowce (sam też nie stworzyłem czegoś podobnego), mimo to chciałbym podjąć się oceny, co możemy uznać za rzecz istotną, a co jest zwykłą wydmuszką.

Gdy byłem mniejszy, na rynku procesorów x86 można było wymienić wiele firm, takich jak Intel, AMD, VIA, Cyrix, Centaur Technology, Transmeta, IBM, NexGen, NEC, UMC, SiS, Ali czy nVidia (lista za Wikipedią, ale były też inne). Klony kolejnych układów do zastosowań wbudowanych produkowano chociażby w Rosji (K1810WM86), ale nie tylko.

„Ostatnio” przeczytałem artykuł na Anandtech o układach Qualcomm. Wyrażono tam opinię o tym, że firma wydaje się coraz bardziej skupiać na „user experience”, a coraz mniej na rzeczywistych parametrach technicznych.

Ostatnio przyszło mi do zrobienia czegoś w tzw. ekosystemie Apple, i musiałem skorzystać z MacBooka Air. To obiekt westchnienia zapewne sporej części nastolatków i yuppie, o którym powiedziano chyba już wszystko (tak mi się wydaje, choć nie wiem tego na 100%, bo nie jestem nastolatkiem ani yuppie). Laptop z ekranem 13,3 cala jest bardziej masywny niż niektóre 14-calowe laptopy z procesorami x86 (jest zdaje się z taniego aluminium), ma ekran z żywymi kolorami (ciężki do wyczyszczenia i paskudnie łapiący odciski palców), dobrą klawiaturę i bezkonkurencyjny touchpad, do tego gwarantuje pełną ciszę, niezłą wydajność i czas pracy na baterii.

Czy to jednak wszystko?

„Ma być tanio, ale dobrze… Ma być szybko, ale najlepiej, żeby cała ta moc brała się znikąd… Taki sprzęt to ja mogę kupić maksymalnie za 2000 PLN…”

Taką wyliczankę można robić w nieskończoność. Czytałem ostatnio recenzję laptopa (będę urządzenie nazywał laptopem, bo laptop to laptop, a nie jakiś ultrabook czy inne cudo). Urządzenie zostało w tytule zareklamowane jako multimedialne i z Windows 11, i ze wsparciem dla „platformy” Intel Evo.

Dzisiaj chciałbym krótko wspomnieć o dwóch identycznych w sumach przypadkach (żeby nie było wątpliwości, historia z wirusem dotknęła mnie pośrednio i bezpośrednio).

Jest sobie taka firma Intel, która kiedyś produkowała udane (na tamte czasy) procesory Pentium III. Były one bardzo mocnym zawodnikiem w kategorii wydajność i przeciętnym użytkownikom najczęściej kojarzyły się z niedoścignionym, choć drogim, wzorcem. Produkowano je przez lata, a firma AMD w tamtych czasach miała duży problem, żeby im dorównać (jeśli dobrze pamiętam, to Athlon był pierwszy z zegarem 1Ghz, a pałeczka pierwszeństwa w różnych kategoriach przechodziła raz na jedną, raz na drugą stronę).

Siedzę po turecku na łóżku, a przede mną stoi mały laptop. Waży mniej więcej jeden kilogram. Wygląda elegancko, choć dosyć surowo, jak twardziel, który tylko czeka, żeby (za przeproszeniem) zdzielić go w pysk. W ogóle go nie słychać. Obraz jest dosyć jasny, a do tego stabilny. Od spodu urządzenie nie ma żadnych kratek wentylacyjnych, i nie muszę się obawiać o to, że jakaś odrobina płynu zniszczy cenną elektronikę (ewentualnie, że zatkam sobie układ chłodzenia, i wszystko się przegrzeje).

Tak mógłby wyglądać opis wielu laptopów, które używane są obecnie w naszych domach. Sukces pasywnie chłodzonego MacBooka Air, ale również kilku modeli z procesorami x86, pokazał, jak wielkie jest zapotrzebowanie na tego typu maszyny.

Panie i panowie, dzisiaj dwa słowa na temat małego sprzętu do tzw. zwykłej pracy, czyli pisania tekstów, pracy nad arkuszami, przeglądania internetu, może lekkiej wirtualizacji czy prostego programowania (ogólnie chodzi o zastosowania, w których nie zależy nam na najwydajniejszej karcie graficznej czy nie wykonujemy ciągłych zaawansowanych obliczeń).

Ile tak naprawdę trzeba tu wydać, żeby potem się nie denerwować?

Na rynek wchodzi 12-generacja procesorów Intela. Jest to wydarzenie szeroko komentowane, które w pewnym sensie na pewno zmieni historię platformy PC - firma przez ostatnie kilka lat cały czas bazowała na jednej architekturze, nieznacznie ją rozbudowując i udoskonalając, obecnie zaś po raz pierwszy w swojej historii wprowadziła rdzenie „słabe” (ich główną zaletą ma być energooszczędność) i „mocne” (tu liczy się wydajność), jak i obsługę pamięci DDR5.

Dawno dawno temu za siedmioma górami i rzekami żył sobie pewien król. I miał ten król jeden ogromny problem – w jego królestwie praktycznie ciągle padało. I szły ogromne pieniądze na parasole, parasolki, zabezpieczanie dachów, plonów i inne bardzo ważne rzeczy. I zżymał się ten król, gdy przyjechali do niego w odwiedziny jego bardzo ważni koledzy z innych krajów, i śmiali się, że przesadza i to wszystko przecież kosztuje grosze.

Tyle historyjki, później do niej jeszcze wrócę.

Wiktor Hugo pisał „Nędzników” mniej więcej 17 lat, tymczasem ja trzymam w ręku małe cudowne pudełko, które stworzono znacznie szybciej (żeby była jasność - 17 lat temu był mniej więcej rok 2004 i biznesmeni ślinili się do Nokii 6230, gracze myśleli o Athlonach 64, śnili o Nokii N-Gage, ewentualnie chcieli wyrwać Samsunga SX1).

Moje pudełko jest dokładnie takie same jak miliony innych pudełek. Coś pokazuje, a właściwie nie coś, tylko konkretne ruchome obrazy z całego świata (częściowo są one wybierane przez konkretne algorytmy, które w sprytny sposób potrafią mną manipulować). Z jego użyciem mogę coś nagrać, i wysłać to komu tylko chcę. Mogę też przeczytać książkę (o ile można mówić o rezygnacji z szelestu kartek i czytaniu na ekranie), posłuchać muzyki, zapłacić za zakupy w sklepie (ewentualnie je zamówić i zapłacić) czy użyć mojego urządzenia jako latarki.

„Wszyscy” się „ekscytują” Rotą pewnej jasnowłosej gwiazdki polskiej polityki, tymczasem tego samego dnia miała miejsce premiera, i to premiera nie byle jaka, bo dotycząca systemu, który ma ambicję być przeciwwagą dla Windows.

Panie i panowie, Ubuntu pokazało się w wersji 21.10, nie chcę jednak zanudzać suchymi numerkami (które mamy jądro, które Gnome, o ile ma być lepsza kompresja pakietów, etc.), tylko na podstawie kilku maszyn podam kilka twardych faktów dotyczących instalacji (żeby nie było smutno, to jeszcze dodam coś ze świata Windows).

„Poznajcie Marcina… Marcin jest mocno szczęśliwy, bo właśnie wrócił z banku, i podpisał kredyt na dwadzieścia lat. Biedak myślał, że to będzie lat trzydzieści, a tu taka niespodzianka. Na pewno chłopak będzie dzisiaj świętował. Stać go w końcu na nowy boomwizor, większy i lepszy niż w zeszłym roku.

Dzięki niesamowitemu połączeniu najnowocześniej grafeno-kevlaro-nastycznej technologii udało się zwiększyć zużycie energii zaledwie o 30% przy jednoczesnym zwiększeniu obszaru obrazu o całe 38,56%, ale Marcin nawet o tym nie myśli, bo wie, że jak dokupi najnowszy procesor wiodącej firmy na rynku, to mu zużycie energii spadnie o całe 25,4%… a to oznacza w skali roku oszczędności na poziomie 3,5 PLN. Nowy boomwizor będzie mógł wyświetlać jeszcze jaśniejszą i bardziej czystą biel (całe 200000 nitów), a przez całe trzy miesiące Marcin całkiem za darmo dostanie opcję wyświetlania koloru niebieskiego.

Misja Inspiration 4 wystartowała, i wróciła. Wielkie gratulacje… i przede wszystkim refleksja, że jedyny dobry produkt to przede wszystkim taki produkt, który działa.

Co łączy drukarkę Mera D-100M z lat 80-tych XX-wieku i nowoczesnego laptopa z 2020 roku?