Dom jest parterowy i głównie drewniany,
dach jest dachówkowy, dół zaś murowany,
z drewna okiennice, wokół żółte ściany,
dachu krzywe lice, ganek z frontu dany,

kuchnie dwie w środku oraz dwa pokoje,
sień pośrodku, w niej rodzin dwóch stroje,
ganek ze ścianami, kolejne tam podwoje,
strych żyje duchami, skarbów kryje zwoje,

chłodno w domu w lato, gorąco zaś zimą,
miejsca tyle na to, że jedną żyją rodziną,

Z dnia na dzień coś się na świecie dzieje,
każdy coś robi, cieszy się lub smutnieje,

jedni nie mają co jeść lub wody szukają,
z chorobą walczą, z depresją zmagają,
kolejni cieszą się cudem narodzin,
myślą, jak zmieni to życie ich albo rodzin,

niektórzy mają za cel tylko zaliczyć,
robią wszystko, by im podboje wyliczyć,
są też mocno doświadczeni albo nieśmiali,
do nich nikt cholewek niestety nie smali,

Czy pesymizm wylewa się nam z boku uszami,
czy mierzy się go testem lub ocenia liczbami ?

Czy pesymista to już ten jest co nie czuje,
że wszyscy są prawi, mądrzy i szlachetni ?
albo ten co na późne pomarańczowe hamuje
i wie, że na drogę wbiec mogą nieletni ?

I wie, że nie wróżka zębuszka jednak los układa,
że życie wielu proste jak cep lub autostrada ?
A może ktoś jest dla innych pesymistą,
bo nie jest całkiem sieciowym ekshibicjonistą ?

Deptane dzień w dzień marzenia,
wiedza, która nic nie zmienia,
gonienie czyjegoś planowania,
które rzemieślnictwo odsłania,

zapijanie i inne znieczulanie,
miernot i uległości promowanie,
w sklepach za śmieciami łażenie,
luksusowością siebie mamienie,

brak wyzwań mocnych i trwałych,
wizja ułomności ludzkich małych,
pamięć o korzyściach utraconych,
myśli o błędach popełnionych,

Chociaż to nikogo nie obchodzi,
i rym słaby też dzisiaj wychodzi,
to czasem myśl mi taka nachodzi,
i wibrując po członkach wchodzi,

myśl z dawna to wszem poznana,
że prawość w biedzie widziana,

taki ktoś nie zakaże się gapić,
odsłoni, byś mógł cudność złapić,
taki ktoś nie kończy molestować,
byś mógł radość życia smakować,

taki ktoś skomentuje samobójstwo,
nie da, by stało się zabójstwo,
taki ktoś odważne tematy podejmuje,
nie ucieka i odwagi nie żałuje,

Gdy jedno, drugie, trzecie się udaje,
i gdy doświadczenie pokazuje drogę,
i gdy człowiek radę sobie jakoś daje,
i gdy źle jest wokół mówi "mogę",

mogą dać narcyza łatkę ludzie mili,
bo z konkretem działa w każdej chwili,

gdy zaś będzie miły wszystkim wkoło,
i wyrobi normę cicho za dziesięciu,
i gdy sprawy zapnie luzacko i wesoło,
i tak coś mieć może o kolejnych pięciu,

choćby bowiem plany z górką wykonał,
może być, że kropką nad i nieprzekonał,

Ciepłe kluchy są zamiast konkretu,
i żal, że nikt nie chce tego baletu,
gdzie każdy kto coś tam próbuje,
odmowę tylko zdecydowaną widuje,

zdziwka, że nikt się wokół nie kręci,
gdy każdy nieszczere widzi chęci,
jest z automatu zawsze odrzucany,
i brak szansy na starcie mu dany,

albo chęci są mocne z uciekaniem,
co się czasem zwą flirtowaniem,
i prowadzenie dotąd tej sprawy,
aż każdy ma dosyć takiej zabawy,

Chciałbym się jeszcze powłóczyć z Tobą,
chciałbym móc nasycić Twą całą osobą,
ale chyba każdy jednak trochę to czuje,
że mnie mocno chce, lecz nie potrzebuje,

chciałbym móc jeszcze zrobić tyle rzeczy,
chciałbym, by to i owo było na rzeczy,
ale chyba każdy jednak trochę to czuje,
że mnie mocno chce, lecz nie potrzebuje,

chciałbym nie ranić i do bólu nie zmuszać,
chciałbym podświadomość Twoją poruszać,
ale chyba każdy jednak trochę to czuje,
że mnie mocno chce, lecz nie potrzebuje,

Istnieją momenty, które o wszystkim decydują,
Istnieją momenty, które latami są pamiętane,
I są chwile, które miesiącami nurtują i kłują,
I są chwile, które tak długo za wzór są brane,

To, co się nie stało jesienią w zimnym parku,
To, co w murach swych zapamiętały mieszkania,
I siedzenie w aucie przy małym nocnym marku,
I opalenizny wspaniałej piękno niepodziwiania,

Nie ogarniam czasami tej czy tamtej kuwety,
gdy słyszę tu czy tam głos wielkiej podniety,
Że ktoś zamiast w związku się dogadywania
woli miauk głośny lub szczekacza dokazywania,

I latka lecą i ludzie na swój los narzekają,
a robić nic nie chcą i go sobie nie zmieniają,
wolą pójść na łatwiznę niż przejść co trudne,
co da pot, znój, łzy, płacz, ale też wyniki cudne,

Nie ogarniam czasami tej czy tamtej kuwety,
gdy słyszę tu czy tam nad tym głos podniety,

Stringi to naprawdę temat bywa rzeka,
jedne są bardzo krótkie niesłychanie,
zakończone nicością niespodziewanie,
w innych zaś nieskończość treści czeka,

Wiele wbiło się w myśli moje głęboko,
nawet te co przypadkiem źle dobrane,
co niezręczne, co były szybko usuwane,
nawet ich obecność dziś widzę szeroko,

Bez nich zawsze nudno i szaro by było,
bo wiele akcji ludziom robić pozwalają,
i choć wiele na chwilę tylko się pojawiło,

Nic nie rób, bo tak wszystkim będzie wygodniej,
Udaj, że nie przeżyjesz bez kiepskiej pomocy,
Udaj, że nie masz wiedzy, słów ani innej mocy,
A do tego krzycz to co inni bo tak bywa modniej,

I przenigdy nie prowadź do żadnych konfrontacji,
Udaj, że ciągle cieszysz się jak głupiutki do sera,
Udaj, że z braku wszystkiego energia rozpiera,
A na koniec przeproś za brak entuzjazmu reakcji,

Wierszyka dzisiaj z pewnością tu nie będzie,
bym nie robił zamieszania tu, tam, wszędzie,
zresztą nieważne co dziś sobie mocno myślę,
na pewno i to i owo wezmę oraz przemyślę,
na razie za wszystko wszystkim tu dziękuję,
uczące, wymowne, ciekawe, tak też zrymuję.

To absurd, żeby o życiu za młodu decydować,
do tego opowieści, jak Polską piłkę miłować,
o rozmazywaniu szminku i tuszu drobne słowa,
o portfela i auta czyszczeniu mądrość ludowa,

przejrzenie dodatków wszelakich w żywności,
historia legendy wracającej na łono ludzkości,
o priorytetach przy dzieciach wychowywaniu,
o alibi przed zabójstwem listonosza szukaniu,

Stringi to naprawdę temat bywa rzeka,
który do wyłożenia dla Bartka tu czeka,

Jedne są bardzo krótkie niesłychanie,
zakończone nicością niespodziewanie,
W innych nieskończone treści gubimy,
zdolność przewidywania akcji tracimy,

Jedne przymyślane bardzo głęboko,
założone i wyeksponowane szeroko,
Są też przypadkiem tak źle wybrane,
że nie na rękę, te są szybko usuwane,

O drugiej w łóżku swym się budzi,
cisza przed burzą, teraz się nudzi,
zbiera siły na kolejne dni lub noce,
myśli, analizuje swe czyny głęboce,

Czuje, że natura się nie pomyliła,
że intuicja, flirt, przeczucia to siła,
bez błędu odsieje plewy od istnienia,
które da tę siłę i moc da ramienia,

Bo choć żyją istoty piękne okrutnie,
wiele wysysa od razu krew jak trutnie,
w sumie nie mają nic do zaoferowania,
prócz kształtów oraz rozczarowania,